PLANLAR
Planlar Zaman su gibi akıp giderken dışarıda, senin kokun yokken tenimde, çekiyor o dipsiz kuyularına beni yalnızlık. Sen yanımdayken bizi takip eden o kar beyaz bulut, sen yokken küs bana. Seni her gördüğümde bana gülümseyen Güneş, senin yokluğunda dargın bana. Ben yağmurlarla dost oldum. İnanır mısın, bulutlar da benim kadar dolu. Onlar da bir süre sonra taşıdıkları yüke dayanamıyorlar. Bulutlar, yağmur yağdırıp boşaltıyorlar da içini, peki ya ben, ben nasıl boşaltacağım içimdekileri? Yazdıkça diyorum kendi kendime. Ama yazdıkça daha da doluyor gibiyim. Artık yazmak da yetmiyor içimdekileri akıtmaya. Senin yüzünü solgun görmek daha da katlanılmaz yapıyor içinde bulunduğum hayatı. Ve bazen öylesine, hikayenin sonunu merak ettiğimden yaşıyorum gibi geliyor. Eskiden daha iyi bir son için çabalarken, artık hayat öyle bir sonun çok da olası olmadığını gösterdi. Her sabah aynaya baktığımda gördüğüm gözleri gülen çocuk, artık bitkin birine bıraktı yerini. Bazen sebepsiz gülerek uya...